همیشه مواظب نگاهتون باشید.یادتون باشه تفاوت های ظاهری مثل نوع لباس پوشیدن و آرایش مو و لهجه ی حرف زدن و ... که با آدمای اطرافتون در هر محیطی دارید هیچ برتری به شما نمی ده. خوب که فکر می کنم می بینم همه ی ما به اندازه ی کافی این چیزا رو شنیدیم و می دونیم اما گاهی وقتا واسه همین چیزا خودمون رو واسه حتی عزیز ترین دوستمون هم می گیریم.
هیچ وقت از روی غرور آدما رو نگاه نکنید حتی وقتی تو لباسهای مارک دارتون سوار ماشین چند ده میلیونی خودتون هستید.همیشه لب خند بزنید حتی به اون بچه هایی که با اون همه سماجت شما رو برای فروختن "سه تا بسته دستمال کاغذی 1000 تومن " پشت چراغ قرمز نشونه می رن.اگه دختر بود ازش بخرید و اگه پسر بود و نخواستید بخرید مبادا با یه چهره ی پر اخم نیم روزی دلش رو بشکنید.
اگر خانم محجبه ای هستید و از چادر استفاده می کنید هیچ وقت خانم هایی رو که از یه مانتو با رنگ و طرحی که به مزاج شما خوش نمی یاد استفاده می کنند رو بی دین و لا مذهب خطاب نکنید و اگر خانمی هستید که به لحاظ بافت فرهنگی نگه داشتن حجاب رو مغایر با گشتن روی مد روز نمی دونه خانم های چادری رو به خشک مقدسی و عقب موندگی اجتماعی متهم نکنید.
اگر آقای مرتبی هستید که هر روز برای رفتن به سر کار یا دانشگاه مو هاتون رو از بغل شونه می کنید و از کت و شلوار به عنوان لباس روز مره استفاده می کنید اون جوون هایی رو که موهاشون رو با کلی زحمت سیخ کردن و با تیپ اسپرت می خوان روز کاریشون رو شروع کنند رو مسخره نکنید تا اونا هم شما رو اقلیت جوان پیر خطاب نکنند.اصلا بیاید یاد بگیریم پیش قضاوتی نکنیم.
از نگاه های تعریف نشده پرهیز کنید..همون نگاهی که واسه تعریفش مجبور به زل زدن های بعدی می شید و اون جاست که یه آلودگی جدید به اسم آلودگی دیداری رو نا خواسته وارد فضای جامعه کردید.
اگر حرفی دارید "برای هر کس که نا خواسته در دل شما عزیز شده" یک روز که آرام و متین هستید و احساس می کنید بهترین لباسها تون رو پوشیدید و خوشبو هستید با خریدن فقط یک شاخه گل سرخ
می تونید از پس گفتنش بر بیاید.از هیچ چیز نترسید جز نگفتن حرف دلتون.
اگر پیشنهادی شنیدید ..شخص مطرح کننده رو به هر دلیل ظاهری و باطنی به سخره نگیرید و فقط جواب خودتون رو که قبلا توی مدت چند روزه خوب بهش فکر کردید خیلی محترمانه اعلام کنید.
دوستی برایم فرستاده بود :
""در تصاویر حکاکی شده بر سنگهای تخت جمشید هیچکس عصبانی نیست,هیچکس
سوار بر اسب نیست,هیچکس را در حال تعظیم نمی بینید,هیچوقت در ایران برده
داری مرسوم نبود.در بین این صدها پیکر تراشیده شده حتی یک تصویر برهنه وجود
ندارد.این آداب اصلیمیان است:
نجابت,قدرت,احترام,مهربانی,خوشرویی.
برای همه ایرانیان, تا یادمان باشد که چه بودیم و چه شدیم.""