+ وقتی با ارزش ترین چیزهای زندگیم رو توی یه قدمی رسیدن بهشون از دست دادم...از دنیا دو تا درس گرفتم  ..۱-توی این روزگار هیچ چیز به ما آدما تعلق نداره و ۲- دیگه هیچ وقت هیچ آینده ای رو واسه خودم متصور نشم...

این یه قسمت از صحبت من با یکی از دوستام بود...فکر کردم بزارمش بد نباشه.... 

                                                                            نوشته شده توسط : گل ناصبور          

کاش صبح می شد و کابوس خاطرات با تو بودن از ذهن من می رفت.در گذر این روزهای تلخ از یک چیز خیلی عذاب می کشم و آن هم این است که دیگر نمی توانم تو را دوست داشته باشم...نه اینکه نخواهم...نه...خبر رسیده آخر مال دیگری شدی...می گویند ازدواج کردی... نفهمیدم چرا وقت شنیدن خبر دلم ریخت...قلبم شکست و حقیقت تنهایی مثل سنگ سخت به سرم خورد..نفهمیدم چون قرار بود دیگر به تو فکر نکنم ولی تو بهتر می دانی مرد هر چه باشم مرد از یاد بردن تو نیستم...یکباره برایم زنده شدی..قول و قرارهایمان مثل روح در کالبد رویاهایم دمیده شد..اشک هایمان که برای رسیدن می ریختیم این بار فقط روی صورت من تازه شد و باز من و اشک و تو و مرد غریبه...عجب باور کردنش سخت بود بانو. این روزها سخت و سرد می گذرد...این روز ها خشکسالی در تصورم خیمه زده و تو نیستی تا باران شوی...این روز ها بیشتر از همیشه احساس سینه سوختگی و بی هم نفسی می کنم و تو بر عکس...حتما این روزها یاد من نیستی..حتما فکر انتخاب رنگ کت و شلوار مرد غریبه ای تا شب وصال را چشم گیر تر کرده باشی...حتما می خندی...زیاد هم می خندی...مثل روز جدایی که می خندیدی به سرنوشت یرقان زده ی من...

حکایت من..حکایت مرد خسته ای شده که کارش نظاره کردن عملی شدن دعای یک عاشق برای خوشبختی معشوق است و تو آن معشوق خوشبخت شده در کنار مرد عاشقی..تصور صورت تو هنگام شنیدن و گفتن عاشقانه های بهاری و سبز برای من سخت نیست ولی تو هرگز زردی و تباهی را که در پاییز رفتنت در چشمان من لانه کرد.. نفهمیدی..و تو رفتی بی آنکه بدانی وقت رفتنت با تمام وجود به تو نیاز داشتم...بی آنکه بدانی بعد از تو دستهایم...لبهایم...چشم هایم بسته شد...

خیالت راحت...دیگر آواز خواندنی ندارم...صدای ماندنی ندارم...آرزوی رسیدنی ندارم...چهره ی دیدنی  ندارم...حسرتی هم ندارم...حالا من ماندم و این همه راه رفته...این همه سوال که دز ذهنم پیچ و تاب می خورد...حد اقل جواب یکی از آن ها را بده : چه شد که رفتی؟؟

حالا من ماندم و بغضی عجیب که در گلویم گیر است و شهامت بارش ندارد...خیالت راحت قبل از بردن اسم تو هر جا هر ساعت که باشد آه سردی می کشم تا یادم باشد عروس آرزوهایم حتی مرا به یکی از آرزوهایم هم نرساند...

خیالت راحت...دیگر آواز خواندنی ندارم...صدای ماندنی ندارم...آرزوی رسیدنی ندارم...چهره ی دیدنی  ندارم...حسرتی هم ندارم...

                                                                                              پیوندتان مبارک

 نه...باورم نمی شه که...تو  منو از یاد ببری

                                                      تولدم شد بی وفا از تو نیومد خبری

چشمای من خشک شد به در حالا کی بی وفا تره ؟؟؟

بال و پرش دادم ولی دیگه واسم نمی پره...

اون که نخواست پیشم باشی باید خودش صبرم بده

خدا گرفتی عشقمو ................... .جواب قلبمو بده                               

 مولا رو به یارانش کرد و با شکوه گفت :

" آه...یاران من اگر در این دنیای وارونه رسم مردانگی این است که سر بریده ی مردان را در تشت طلا نهند و آن را به رو سیاهان هدیه کنند...بگذار این چنین باشد...این دنیا و این سر ما "

"و به راستی دنیا دگرگون شده و وارونه گشته است ...خوبی ها پشت کرده و چیزی از آن باقی نمانده جز ته مانده ای مانند آن آبی که ته ظرف می ماند و آن را دور می ریزند."

این متن هدیه بود از یه دوست...قشنگ بود ...گذاشتمش..

من چه کنم که میل باطنی تو بر جدایی از من بود.تو خوب می دانی که من چقدر دوستت داشتم.اما نخواستی.نخواستی بمانی و از شدت این درد سینه سوز بکاهی.نفرین بر این سرنوشت که بعد از این همه سال که گره های این عشق به قلبم متصل شده بود با همیاری تو مجبورم کرد تا آن را از ته دل بکنم.راستی عشق ما چه شد قاصدک؟؟من که گفتم جز تو به هیچ کس نیاز ندارم.حالا تو بگو بدون تو روز های من چطور می گذرد؟؟من در لحظه مردم.مردم و دیگر هم زنده نمی شوم.بدون تو می خندم اما نه از ته دل.با تو هر چه که بود از عمق وجودم بود.

عمر من..ماه من..مهر من ای کاش با من مهربانتر بودی..صمیمی تر بودی.خواسته من از تو همین بود.خواسته ام زیاد بود؟؟..برایت سنگین بود؟؟اما از من دور شدی هر روز بیش از روز قبل تا به اینجا رسیدم.نمی گویم رسیدیم چرا که تو خیلی وقت بود که در عشق من ساکن و ساکت بودی..ماندم این عشق بود یا توهم عشق؟؟ عشق بود یا انتقام؟؟عشق بود یا انتقام از وارث تنهایی در زمین؟؟عشق بود یا شبه عشق؟؟ بانوی من هنوز هم نفهمیدم پریشان چه بودی؟؟دلت یرای چه کسی جز من می لرزید که ته چشمان عسلت دیگر نام مرا نمی خواند...دیگر برای من نمی لرزید..هر روز سرد تر می شدی مثل کوه یخ..انگار همه خاطرات مشترکمان از دیواره های قلبت بر کف سربی دلت ریخت ...سخت تر شدی...سنگ تر شدی. و من رفتم تا همیشه زنده باشیم.هنوز دلم برایت تنگ می شود هر روز..هر ساعت..هر لحظه..هر جا و تو نیستی.نیستی تا نیست شدنم را ببینی.قاصدک لیاقت من این نبود اما سرنوشتم چرا.تک ستاره ی آسمان پر بغض وجود من ما کجا اشتباه کردیم..تو می دانی؟؟من هنوز از پیدا کردن مقصر متنفرم برای همین می گویم ما اشتباه کردیم..این روز ها عشق دوران بچگی ات گدایی عشق می کند..کاری که حتی از تو هم نکرد...آری ...وقتی آخر خط را با تو دید..بغضش شکست...بال پروازش شکست...حالا زمین گیر شدم...حالا جز حسرت با تو بودن چیزی برای سودا ندارم و این عذاب تا لحظه مرگ با من است...از دنیا چه کم می شد که وقتی زمان وداع با زندگی پلک بر هم می کشم روی تو را برای آخرین بار ببینم..

قاصدک من هنوز از ته دل خواستار توام اما دلم شکسته..دلم از تو شکست گلم..از مرور این فکر که دیگر برای تو منتظر نشوم خسته ام اما باز چشم به در منتظرت می نشینم. اما تو در توقف عشقت دیگر برای این خسته ی ساده دل دلت تنگ نمی شود.تو همیشه زود فراموشم می کردی...این بار هم چه زود فراموشت شدم و باز تکرار این قانون نا نوشته ی زندگی که فراموش شدگان هر گز فراموش کنندگان را از یاد نخواهند برد.

برای من تو هنوز زنده ای به همه گفته ام در خیال اما خودم هم نمی دانم این خیال کی و کجا راحتم می گذارد.من به تو گفتم یک مرد یک بار عاشق می شود..هنوز هم می گویم..یک مرد به عشق احترام می گذارد..برای عشق می خندد..برای عشق می گرید..برای عشق می میرد و من هنوز بدون تو برای تو زنده ام..برای تو می خندم..برای تو گریه می کنم و به تو احترام می گذارم..جای خالی تو پر نشدنی است..خیالت راحت تازه تر از روز اول دوستت دارم.

یادش به خیر...قاصدک تو که می گفتی "ما اگر هزار بار هم از هم دور شویم باز دلمان هوای همدیگر را می کند و به آغوش هم باز می گردیم" درست مثل آن روز سرد بارانی ..چه گرم در آغوشم رفتی..چه سبز آرام گرفتی..قاصدک از این انتظار پر پر شدم..به فریادم برس..تکه تکه تر از گل سرخ طوفان زده..هنوز هم گل سرخ دوست داری؟؟ آن ها را که به یادم خشک کردی روبرویت داری؟؟ بعد از تو سرنوشت من طاعونی سخت گرفت..بعد از تو دنیای من تمام شد..نیمه ی گمشده ی من تو بودی که دیگر نیستی..پیدا هم نمی شوی و تا ابد تنهایی....

راستی قاصدک من حق ندارم از تنهایی خسته شوم؟؟ دلم گرفت.یاد آن شبهایی افتادم که بی صدا مظلومانه ترین کار دنیا را انجام می دادم..آری عزیزم ..من بی صدا برای تو گریه کردم تا کسی اشکهایم را نبیند.. تا کسی به من نخندد..راست است که می گویند اگر کسی لیاقت اشکهای ما را نداشته باشد ما را به گریه وا نمی دارد؟؟نه بانو..تو مقصر نیستی..من برای دل هزار پاره ام اشک می ریزم .

نفرین به سر نوشت..نفرین به اولین نگاه..نفرین به عشقی که به سر انجام نرسید و دعا برای تو ..هزار هزار آرزوی قشنگ برای تو که از من گذشتی..به سادگی..فکرش را هم نمی کردم..حالا عشق صورتی ات ماند و یک دل تا ریشه ترک..در جواب آن دعا ها تو هم یک لحظه از نگاهت را به من بده ....فقط یک لحظه...فقط یک لحظه...

"" این نوشته داخل آرشیو هست ولی بعضی از دوستان نمی دونم چرا پیدا نمی کنن ..به هر حال من دوباره گذاشتم تا کار اونایی که سراغش رو می گرفتن راحت شه....راستی این اولین نوشته ی من بود طبیعی هستش که الان همه چیز عوض شذه..حتی فضای این نوشته با نوشته های جدید خیلی فرق می کنه... ""